Luna

LOO-nah

Luna wywodzi się bezpośrednio z łaciny — słowo luna oznaczało księżyc i było imieniem bogini księżyca w mitologii rzymskiej. Luna była siostrą Sola (słońca) i Aurory (jutrzenki), tworząc trójcę bóstw niebieskich. Łacińskie luna pochodzi z praindoeuropejskiego rdzenia *leuksna-, związanego ze świeceniem i blaskiem — spokrewnionego z łacińskim lux (światło) i lucere (świecić). W języku polskim od tego samego korzenia wywodzi się słowo „łuna" (blask ognia na horyzoncie) i przymiotnik „lunatyk" (księżycowy). Imię Luna jako imię własne pojawiało się w starożytności, lecz jako regularne imię nadawane dzieciom zyskało popularność dopiero w XIX i XX wieku.

Ranking w Polska

Nr 140

urodzeń

Dane z %d

2024

W Polsce Luna nie była historycznie popularnym imieniem — dominowały tu imiona chrześcijańskie, a kultury grecko-rzymskie były znane głównie przez pryzmat literatury. Imię Luna zaczęło pojawiać się w rejestrach PESEL pod koniec XX wieku, a dynamiczna popularność nastąpiła po premierze serii Harry Potter, gdzie Luna Lovegood jest jedną z ulubionych postaci czytelników na całym świecie (J.K. Rowling, Harry Potter i Zakon Feniksa, 2003). Imię nosi też tytułowa bohaterka animowanego serialu My Little Pony.

Dziś Luna należy do jednych z najszybciej rosnących imion żeńskich w Polsce. Rejestr PESEL wskazuje, że od 2015 roku notuje gwałtowny wzrost — z kilkudziesięciu do kilkuset nadań rocznie. Szczególnie popularna jest w Warszawie, Krakowie i Trójmieście wśród rodzin, które cenią imiona krótkie, dźwięczne i o mitologiczno-kosmicznym klimacie. Luna trafia też do rodzin o zainteresowaniach astronomicznych lub astrologicznych.